Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Τhe Congress

 

Δεν ξέρει κανείς σε ποιο επίπεδο να σκεφτεί, να αισθανθεί και τελικά να νιώσει αυτό το νέο φιλμ του Άρι Φόλμαν, αφού, όπως σε κάθε ταινία που σου ανοίγει νέους δρόμους για να ζεις, τα φύλλα που γυρνάς κατά την ανάγνωσή της είναι πολλαπλά και μη διακριτά. Αν, για το σκηνοθέτη, σε μία ταινία που αγαπά ο πραγματικός χρόνος και ο υποκειμενικός χρόνος γίνονται ένα, στον κινηματογραφικό χρόνο που εκείνη υποβάλλει (άποψη που εξέφρασε στα πλαίσια του φεστιβάλ μετά το τέλος της προβολής, όπως και πολλά άλλα ενδιαφέροντα), εδώ υπάρχει μία ταινία που μπορεί να γίνει από τις αγαπημένες όχι μόνο δικές του αλλά και όσων έχουν την εμπειρία της.

Ο συγκερασμός εννοιών, με ταυτόχρονο προχώρημά τους, γίνεται σε κάθε επίπεδο, από εκείνο των γλωσσικών σημείων (η ηθοποιός έχει επίθετο Wright, το “σωστό” που της δίνει το δικαίωμα, επίσης, να “γράφει” την ιστορία της), σε άλλοτε διχοτομημένες έννοιες όπως όνειρο και πραγματικότητα, νόηση και φαντασία, παλιό και νέο, animation και παραδοσιακή αισθητική. Ένα συνέδριο όπου τελικά εδράζονται σε ένα σημείο όλες οι πτυχές του ανθρώπινου ψυχισμού και των κοινωνικών απολήξεών του, το ασυνείδητο, ίσως, που ο κάθε άνθρωπος εκφράζει, ανάλογα με τη δεδομένη κατάσταση σε μία εκδοχή του και το προβάλλει προς τα έξω.

Η μόνη πραγματικότητα, κατά το φιλμ, είναι η υποκειμενική, και αποστολή του ανθρώπου είναι να κάνει την υποκειμενικότητά του συνειδητή σε μεγαλύτερο βαθμό (άποψη που ασπάζονται υπαρξιακοί φιλόσοφοι όπως ο Ίρβιν Γιάλομ). Όχι οτι αυτό δεν έχει τη σκοτεινή του πλευρά, αφού ο κόσμος των άπειρων δυνατοτήτων θέασης του εαυτού μπορεί να οδηγήσει στον ατελείωτο κακώς εννοούμενο ναρκισσισμό, όπως πολύ όμορφα φαίνεται από την κινηματογράφηση. Ή ακόμη τη μαγεία του να σου αποκαλύπτονται τα πράγματα ξαφνικά, χωρίς να γνωρίζεις την προέλευσή τους.

Πάνω απ' όλα, ωστόσο, το φιλμ, όπως όλα τα ποιήματα, μιλά για την αγάπη και το θάνατο, αλλά και για τον αποχωρισμό που επέρχεται, φυσικά, ανάμεσα σε κάθε γονιό και παιδί και τελικά ανάμεσα στον παλιό και το νέο σου εαυτό, που συνεχώς ο ίδιος δημιουργείς.

Πρώτη δημοσίευση στο Move it

2 σχόλια:

Elijah Day είπε...

Ο συνδυασμός του sci-fi στοιχείου με αυτό το παλιομοδίτικό (με την καλή έννοια βέβαια) animation κάνουν την ταινία πολλά υποσχόμενη αν και για να είμαι ειλικρινής, έχω τις αμφιβολίες μου για το κατα πόσο αυτό το πάντρεμα είναι επιτυχημένο. Τα ερείσματα στις φιλοσοφικές αναζητήσεις σχετικά με την υποκειμενικότητα και την κατασκευή της πραγματικότητας προσδίδουν επιπλέον ενδιαφέρον και γοητεία και μάλλον μιλάμε για must watch.
Οπότε το βρίσκω και επιστρέφω με σχόλιο.
btw το κείμενο είναι όμορφο και αυτό φταίει για όλες αυτές τις προσδοκίες.
Να έχεις μία ωραία μέρα!

Evi Avd. είπε...

Φίλε μου Elijah Day,

Θα αναμένω την γνώμη σου, πρόκειται για ένα φιλμ που με συν-κίνησε και σίγουρα αποτελεί τροφή για σκέψη...Αισθητικά είναι κάπως "φωτεινό" για μένα αλλά αυτό το πάντρεμα που επιχειρείται είναι ενδιαφέρον...
Σε ευχαριστώ για την επίσκεψη :-)

Καλή μέρα!

Διαβάσατε περισσότερο