1001 grams

H Marie συμμετέχει σε ένα παγκόσμιο επιστημονικό σεμινάριο όπου γίνεται η επαναδιαπραγμάτευση του κιλού ως μονάδα μέτρησης της μάζας. Αυτή είναι όμως μόνο μία σταθερά από τις υπόλοιπες που η ζωή την καλεί να ισορροπήσει πάνω τους και να τις επανεφεύρει.

Ο Νορβηγός με το πάντα ιδιαίτερο εικαστικό στυλ Bent Hamer δημιουργεί ένα ψυχαναγκαστικά τέλειο σύμπαν για να τοποθετήσει ακριβώς στο κέντρο του την πρωταγωνίστριά του και να κατασκευάσει τελικά μία φιλοσοφική ταινία.

Με έναν πολύ άνετο και ρέοντα τρόπο να δίνει πλήθος πληροφοριών μέσα από μίνιμαλ εικόνες, το φιλμ δανείζεται σκηνοθετικές φόρμες του Wes Anderson και του Mark Romanek σε ένα weird rom com που έχει ως αφορμή τη σταθερά του κιλού και πώς αυτή μπορεί να συμβολίζει μία ζωή προσεκτικά διπλωμένη με ακριβή μάζα και σταθερές.

Όμως, η ανατροπή είναι αναπόφευκτη και το κέντρο βάρους μετατοπίζεται από την τέλεια τακτοποιημένη ζωή της πρωταγωνίστριας στο πώς τελικά η μονάδα μέτρησης του κιλού γίνεται καλειδοσκόπιο για να προβληθούν όλα τα άλυτα ζητήματα των πρωταγωνιστών, εν μέσω μίας επιστημονικής κοινότητας που φέρεται στο κιλό με γραφικότητα, σα να είναι ένα πολύτιμο μωρό. Η φωτογραφία γίνεται ένα όχημα νοηματικής προόδου από σκηνή σε σκηνή, με τα χρώματα να δίνουν το στίγμα της εξέλιξης των χαρακτήρων και το χιούμορ διακριτικό και εύστοχο να προσφέρει ακόμα μία διάσταση στην ποικιλία των οπτικών που δίνονται.

Οι αριθμοί και οι αναλογίες τους αφορούν άλλη μια γλώσσα επικοινωνίας. Όταν τους φέρεσαι με ακρίβεια εκφράζεις μεγαλύτερη αλήθεια σε αυτό που λες και το φιλμ αυτό αξιοποιεί την τελειότητα των κάδρων και των μορφών για να εκφράσει την αλήθεια της ατέλειας της ζωής. 

Πρώτη Δημοσίευση στο Move it

The Tribe

Το φιλμ του Ουκρανού Myroslav Slaboshpytskiy δύσκολα προδίδει ότι πρόκειται για την πρώτη σκηνοθετική του δουλειά, αφού πέρα από το συναισθηματικό πάγωμα που προκαλεί, παραδίδει μαθήματα χτισίματος ατμόσφαιρας μέσα από την κινηματογράφησή του.

Καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας η σιωπή απλώνεται για να δώσει χώρο στην έκφραση με όλους τους υπόλοιπους δυνατούς τρόπους. Πέρα από ένα εκπαιδευτικό κομμάτι που εμπεριέχει, που σε γεμίζει με πληροφορίες ώστε να γνωριστείς καλύτερα με έναν άγνωστο κόσμο, αυτή η αισθητική επιλογή της έλλειψης ήχων και της παρουσίας τους μόνο σε καίρια σημεία, αποτελεί και τη μεγαλύτερη δύναμη του φιλμ. Ο θεατής που δε γνωρίζει τη νοηματική γίνεται εκείνος κωφός και προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον κόσμο που του ανοίγεται, για μια φορά και εκείνος στην άβολη θέση που έχουν ζεστάνει ταινίες όπως εκείνες του Χάνεκε και του Moodyson.

Τα όργανα και τα μέλή στα σώματα ανακατανέμονται και μπλέκουν τις αρμοδιότητές τους σε μία προσπάθεια να ακούσουν και να ακουστούν. Μία ιστορία φόβου και σοκ που εκπέμπει κραυγές σχεδόν από την αρχή μέσα από κινηματογραφικά μέσα όπως τα μακριά μονοπλάνα στα πρότυπα του ¨Ελέφαντα¨ του Gus Van Sant, που με ψυχαναγκαστική ακρίβεια αλλά και αποστασιοποίηση αποτυπώνουν τις πορείες των ηρώων. Με τους σχεδόν εφιαλτικούς φωτισμούς που εκ πρώτης όψεως φαίνονται νατουραλιστικοί αλλά είναι προσεκτικά μελετημένοι, σκιαγραφούνται οι ήρωες που λες και επειδή υποφέρουν τα αυτιά τους νιώθουν ασυνείδητα υποχρεωμένοι να επεκτείνουν αυτόν τον πόνο και στην υπόλοιπή τους ύπαρξη. 

Απελπισμένοι και απελπιστικοί έρωτες, όμορφες Μπουκοφσκικές πόρνες, το όνειρο για τη μετανάστευση και η εκμετάλλευση της σωματικής αδυναμίας, μαζί με το χτίσιμο ενός εγκλήματος είναι μερικά μόνο από τα θέματα που ακουμπά το φιλμ, μπλέκοντάς τα σε σεκάνς για πολύ γερά νεύρα.

Στον κόσμο του οικοτροφείου αυτού τα τζάμια είναι πλεονασμός και δεν προστατεύουν, παρά μόνο καθρεφτίζουν όλα όσα είναι ικανά να εμποδίζουν. Όλοι παίρνουν την ευκαιρία τους για να πέσουν με φόρα πάνω τους μήπως και υποχωρήσουν. Και ο ήχος των σωμάτων που σπάνε είναι, τελικά, το μόνο που μπορεί να έχει εδώ φωνή.

Πρώτη δημοσίευση στο Move it